Një analizë e fundit mbi mirëqenien psikologjike sjell në vëmendje një të vërtetë të rëndësishme: lumturia nuk është një gjendje e përhershme dhe nuk arrihet pa përpjekje, sakrifica dhe përballje me sfidat e jetës.
Sipas autorit, shumica e njerëzve e perceptojnë lumturinë si një emocion kalimtar, por në thelb ajo lidhet me një koncept më të thellë të njohur që nga filozofia e Aristotelit si eudaimonia, që përfaqëson një ndjenjë të qëndrueshme përmbushjeje dhe kuptimi në jetë. Kjo arrihet përmes njohjes së vetes dhe ndjekjes së qëllimeve që përputhen me vlerat personale.
Megjithatë, ndryshe nga bindjet e përhapura, ndjekja e pasurisë, famës dhe suksesit profesional nuk garanton lumturinë. Studimet tregojnë se edhe individët me të ardhura shumë të larta shpesh ndihen të pakënaqur dhe besojnë se kanë nevojë për më shumë për të qenë të lumtur. Po ashtu, profesione prestigjioze si mjekësia apo avokatia shoqërohen me nivele të larta stresi, depresioni dhe lodhjeje.
Ekspertët theksojnë se kjo lidhet edhe me mënyrën si funksionon truri i njeriut. Nga pikëpamja evolucionare, ai është i programuar për mbijetesë dhe jo për lumturi, duke u fokusuar më shumë tek rreziqet dhe mungesat sesa tek arritjet dhe kënaqësitë.
Në këtë kontekst, praktika si vetëdija dhe mirënjohja konsiderohen thelbësore për të balancuar këtë prirje dhe për të rritur ndjesinë e mirëqenies në përditshmëri.
Një tjetër faktor kyç që ndikon drejtpërdrejt në lumturi janë marrëdhëniet ndërpersonale. Sipas studimeve afatgjata, lidhjet e forta dhe cilësore me familjen, miqtë dhe partnerët janë ndër elementët më të rëndësishëm për një jetë të shëndetshme dhe të lumtur. Sakrifikimi i tyre për hir të karrierës apo statusit mund të çojë në ndjenja boshllëku dhe pendese.
Analiza nënvizon gjithashtu se lumturia nuk mund të ekzistojë pa dhimbje. Edhe momentet më të bukura në jetë shoqërohen me vështirësi, sfida dhe shqetësime, duke e bërë këtë kombinim një pjesë të pandashme të përvojës njerëzore.
Në përfundim, ekspertët sugjerojnë se çelësi i lumturisë qëndron jo tek arritjet materiale, por tek ndërtimi i marrëdhënieve të shëndetshme, zhvillimi personal dhe pranimi i sfidave të jetës, duke theksuar se “çmimi” i saj është i lartë, por i vlefshëm për një jetë me kuptim.