Ekipet janë pjesë e pandashme e shumë fushave të jetës, nga sporti dhe zhvillimi i programeve kompjuterike, te spitalet, kompanitë e teknologjisë, mediat dhe madje edhe familjet. Kur një ekip funksionon mirë dhe anëtarët ndajnë të njëjtat synime, aftësitë e secilit vihen në shërbim të rezultatit, atmosfera është pozitive dhe puna ecën më lehtë.
Por konfliktet, ndryshimet e papritura ose vështirësitë në rolet e përditshme mund të prishin ekuilibrin. Kjo sjell pakënaqësi, rënie të moralit dhe pasoja që nuk prekin vetëm një person, por mund të përhapen te i gjithë grupi.
Përplasjet në ekip mund të lindin për shumë arsye: nga mospajtimet për mënyrën si duhet vepruar, te tejkalimi i roleve dhe kufijve nga disa anëtarë, apo vështirësitë e të tjerëve për të përmbushur përgjegjësitë. Ekspertët sugjerojnë tri parime të gjera që mund të ndihmojnë në uljen e tensioneve: dhembshuria, komunikimi dhe rikthimi te angazhimet e përbashkëta.
Dhembshuria dhe këndvështrimi i tjetrit
Të tregosh mirëkuptim ndaj të tjerëve është veçanërisht e rëndësishme në momentet e konfliktit. Kur një person përqendrohet vetëm te arsyeja pse mendon se ka të drejtë dhe te gabimet e tjetrit, pamja e situatës ngushtohet.
Të shqyrtosh këndvështrime të tjera ndihmon në krijimin e një tabloje më të plotë. Për shembull, një drejtues mjeti mund të ndihet i bezdisur kur trafiku devijohet për shkak të një aksidenti, por personi që është përfshirë në aksident mund ta shohë këtë masë si të domosdoshme për sigurinë e tij. Në sport, një lojtar mund të mendojë se portieri duhej ta ndalte topin, ndërsa portieri e di se goditja ishte e pamundur për t’u kapur.
Dhembshuria nuk garanton gjithmonë pajtim, por krijon më shumë hapësirë për zgjidhje, rrit besimin dhe ndihmon në rikthimin e respektit mes anëtarëve të ekipit.
Komunikimi i qartë, jo fajësimi
Në kohë konflikti, njerëzit shpesh heshtin, shmangin komunikimin ose reagojnë me nervozizëm. Pikërisht në këto momente nevojitet një komunikim i qetë, konkret dhe i drejtpërdrejtë.
Në një ndeshje sportive, dy lojtarë që vrapojnë drejt të njëjtit top mund të krijojnë konfuzion, por njëri prej tyre që thotë “e kam unë” e qartëson situatën dhe shmang përplasjen. E njëjta gjë ndodh në vendin e punës: kur inxhinierët e programeve informojnë njëri-tjetrin se një zgjidhje nuk funksionoi, hapet rruga për alternativa të reja. Në të kundërt, zemërimi, shmangia ose veprimet hakmarrëse vetëm e vonojnë zgjidhjen.
Një metodë e dobishme është analiza e përbashkët pas një problemi të madh. Ekipi mund të shqyrtojë çfarë ndodhi, çfarë funksionoi mirë, çfarë duhet përmirësuar dhe cilat detyra konkrete duhet të marrë secili anëtar. Që kjo të japë rezultat, biseda duhet të zhvillohet pa fajësime dhe me fokus te mësimi nga gabimet.
Rikthimi te angazhimet e përbashkëta
Përtej ndjenjave dhe komunikimit, ekipet duhet të kujtojnë misionin që i bashkon. Konflikti mund të zgjidhet më lehtë kur anëtarët nuk përqendrohen vetëm te pakënaqësitë personale, por te qëllimi i përbashkët dhe përgjegjësitë që kanë ndaj njëri-tjetrit.
Kjo kërkon një ekuilibër: të lësh pas tensionet e panevojshme, por edhe të mos harrosh angazhimet që secili ka marrë. Në këtë mënyrë, një ekip mund të kthejë një moment të vështirë në mundësi për të mësuar, për t’u organizuar më mirë dhe për të forcuar bashkëpunimin.