ShowBiz

Valeria Lipovetsky pas 36-vjetorit: Nuk dua ta kaloj jetën duke pritur një të ardhme më të mirë

Valeria Lipovetsky ka ndarë reflektimet për ndryshimet në jetën e saj pas mbushjes së 36 vjeçëve, në një episod të podcastit “Not Alone”, të publikuar më 7 tetor. Pa të ftuar, ajo është ndalur te dëshira për të kontrolluar më pak, për t’i besuar më shumë vetes dhe për të shijuar të tashmen.

Në përshkrimin e episodit, Lipovetsky tregon se këtë vit dëshironte një ditëlindje të qetë, pa organizime të mëdha: telefonin të fikur dhe një mbrëmje në shtëpi. Megjithatë, një pjesë e saj nisi të pyeste nëse duhej të kërkonte më shumë nga ajo ditë.

Planet më pas nuk shkuan siç ishte menduar, por pikërisht kjo e papritur rezultoi të ishte ajo që i nevojitej. Ajo pranon se një vit më parë do ta kishte planifikuar gjithçka deri në minutën e fundit, duke e konsideruar këtë një formë kujdesi për veten.

Për Lipovetskyn, kjo përvojë pasqyron një ndryshim më të gjerë në mënyrën se si dëshiron të jetojë.

“Nuk dua që çdo vit i jetës sime të jetë përgatitje për një vit më të mirë, që mbetet gjithmonë pak më larg”, shkruan ajo.

Në episod, ajo rikujton edhe pjesëmarrjen në një takim pune, ku u gjend mes njerëzve që dinin më shumë se ajo. Për herë të parë, sipas saj, nuk u shfaq mendimi i zakonshëm që e bënte të vinte në dyshim vendin e vet në atë ambient.

Një tjetër reflektim lidhet me mbështetjen te teknologjia për të kuptuar edhe përvojat personale. Lipovetsky tregon se një mëngjes kuptoi që po kontrollonte një aplikacion për të mësuar si kishte fjetur, në vend që të nisej nga mënyra se si ndihej.

Ajo flet gjithashtu për lirinë që ka gjetur duke pranuar se nuk e ka plotësisht të qartë kush është në këtë fazë të jetës. Kjo pasiguri, shpjegon ajo, po i duket më e pranueshme nga sa kishte menduar.

Mesazhi i episodit u drejtohet veçanërisht grave që ndiejnë se kanë bërë gjithçka siç duhet, por vazhdojnë ta shohin jetën që dëshirojnë si diçka që ende nuk ka nisur. Lipovetsky i fton të mos e matin veten vetëm me atë që mbetet për t’u arritur, por t’i japin vetes hapësirë për të shijuar jetën që kanë sot.