Për dekada me radhë, brezat e rinj janë etiketuar si gjithnjë e më egoistë dhe të përqendruar te vetja. Psikologia e njohur Jean Twenge argumentoi në librin e saj të vitit 2006, Generation Me, se individët që u rritën gjatë viteve 1980 dhe më pas shfaqnin nivele më të larta të vetë-përqendrimit, ndjenjës së privilegjit dhe mungesës së empatisë ndaj të tjerëve.
Debati u intensifikua disa vite më vonë, kur Twenge dhe kolegët e saj folën për një “epidemi narcizmi” që po përhapej në shoqëri. Në vitin 2013, revista Time e cilësoi brezin e Millennials si “Gjenerata Unë, Unë, Unë”, duke i përshkruar si dembelë, të privilegjuar dhe narcistë.
Shumë studiues dhe komentatorë e lidhën këtë fenomen me lëvizjen për rritjen e vetëvlerësimit që nisi në vitet 1970, kulturën e famës dhe ndikimin e mediave sociale. Prindërit u kritikuan për mbrojtjen e tepruar të fëmijëve dhe për nxitjen e një ndjenje të ekzagjeruar vetë-rëndësie, ndërsa rrjetet sociale u konsideruan si terreni ideal për promovimin e vetes përmes fotografive, profileve të kuruara dhe kërkimit të vazhdueshëm të vëmendjes.
Megjithatë, ekspertë të tjerë argumentojnë se përqendrimi te vetja nuk duhet domosdoshmërisht të ngatërrohet me narcizmin. Sipas tyre, shoqëria moderne kërkon që individët të ndërtojnë identitetin e tyre, të marrin vendime personale dhe të prezantojnë veten në mënyrë të kuptueshme për të tjerët. Kjo mund të krijojë një fokus më të madh te vetja pa nënkuptuar domosdoshmërisht egoizëm apo mungesë interesi për të mirën e përbashkët.
Psikologët matin narcizmin përmes instrumenteve si Narcissistic Personality Inventory (NPI), një pyetësor që vlerëson tipare të tilla si ndjenja e superioritetit, nevoja për admirim dhe dëshira për pushtet. Megjithatë, debati mbetet i hapur nëse rritja e vetë-promovimit në epokën digjitale është vërtet shenjë e një epidemie narcizmi apo thjesht një përshtatje me kërkesat e shoqërisë moderne.
Burimi;https://www.psychologytoday.com/us/blog/our-new-discontents/202605/is-there-truly-an-epidemic-of-narcissi
Foto; Freepik.com