Një ligj kundër heshtjes: Si rrezikon projektligji i propozuar i Francës për dhunën në shkollë të dëmtojë vulën e shenjtë të rrëfimit

Projektligji i propozuar i Francës për dhunën në shkolla shkakton polemika, ndërsa deputetët shtyjnë përpara masa që kritikët thonë se kërcënojnë sekretin e rrëfimit katolik dhe lirinë fetare.
Në emër të mbrojtjes së fëmijëve nga dhuna, dy anëtarë francezë të Parlamentit – Violette Spillebout dhe Paul Vannier – kanë ndezur një nga debatet më të tensionuara që ka parë në vite. Legjislacioni i tyre i propozuar, që pritet të paraqitet në Asamblenë Kombëtare javën e 7 prillit, kërkon të zgjerojë mbikëqyrjen shtetërore të shkollave, si publike ashtu edhe private. Megjithatë, pas sipërfaqes së urgjencës morale, kritikët paralajmërojnë se ai fsheh një përballje shumë më të thellë – një midis ligjit laik dhe sferës së shenjtë.

Projektligji, i zhvilluar pas një hetimi parlamentar mbi “kontrollin dhe parandalimin e dhunës në shkolla”, vjen mes zemërimit publik për rastin Bétharram, një skandal që tani po përdoret si simbol i dështimit institucional. Spillebout dhe Vannier e paraqesin tekstin e tyre si një akt të domosdoshëm transparence dhe llogaridhënieje kombëtare. Por dispozitat e tij – veçanërisht ato që lidhin dhunën e pësuar nga fëmijët me “dështimet e autoriteteve publike” dhe me “bashkëpunimin institucional” – shtrihen përtej përgjegjësisë. Ato prekin, drejtpërdrejt dhe në mënyrë kontraverse, sekretin sakramental në zemër të besimit katolik.

Kur Mbikëqyrja Shtetërore Takon të Shenjtën
Neni 1 i ligjit të propozuar bën thirrje për njohjen solemne të kombit të dhunës së pësuar nga fëmijët në mjediset arsimore dhe jashtëshkollore. Ai gjithashtu kërkon inspektime të detyrueshme të shkollave private, veçanërisht atyre që janë nën kontratë me shtetin, të paktën çdo pesë vjet. Vannier e ka justifikuar publikisht këtë si një masë paraprake kundër institucioneve që, sipas fjalëve të tij, mund të “strehojnë mjedise heshtjeje”.

Megjithatë, ky vizion gjithëpërfshirës, argumentojnë kundërshtarët, e pikturon arsimin privat dhe katolik me dyshim. Edhe më shqetësues është propozimi qendror i ligjit për të zgjatur statutin e kufizimeve për mosraportimin e abuzimit – duke përfshirë në mënyrë eksplicite situatat ku njohuria për krimet lind në rrëfim. Nën maskën e shpimit të “murit të heshtjes”, ligji do t’i detyronte priftërinjtë të shkelnin detyrimin më të paprekshëm fetar:.kodin e heshtjes.

Vula e Pathyeshme
Doktrina katolike mbi këtë çështje është absolute. “Çdo prift që dëgjon rrëfime është i detyruar, nën dënimin e sanksioneve shumë të ashpra, të ruajë sekret absolut në lidhje me mëkatet e rrëfyera”, thuhet në Katekizmin e Kishës Katolike (nr. 1467). Ligji kanonik imponon më tej përjashtim të menjëhershëm për çdo prift që shkel drejtpërdrejt atë vulë, dhe dënime të rënda edhe për shkelje indirekte që rrezikojnë identifikimin e një të penduari. Ky detyrim heshtjeje nuk është simbolik – është themelor për vetë sakramentin.

Asnjë autoritet, madje as Papa, nuk mund ta lirojë një prift nga kjo detyrë. I lidhur nga besimi i shenjtë, mund ta nxisë një shkelës të vetë-raportojë ose të mos japë falje, por kurrë nuk mund të zbulojë atë që është thënë. Jashtë rrëfyestores, i njëjti prift është i detyruar ligjërisht dhe moralisht të raportojë abuzimin; brenda saj, ai është i detyruar të heshtë. Është në këtë kryqëzim të saktë midis detyrimit civil dhe ligjit hyjnor që propozimi Spillebout-Vannier godet më fort.

Midis Drejtësisë dhe Instrumentalizimit
Mbrojtja e fëmijëve – e vërteta, drejtësia, dëmshpërblimi – është e padiskutueshme. Vetë Kisha e ka njohur prej kohësh detyrën e saj morale për të mbrojtur të prekshmit dhe për të mbështetur ata që kanë vuajtur. Por kritikët e projektligjit të propozuar këmbëngulin se debati aktual rrezikon të kalojë një vijë midis drejtësisë dhe shfrytëzimit politik.

“Duke kërkuar të shembin këtë mur retorik,” paralajmëroi një ekspert ligjor i Kishës, “ligjvënësit në fakt po sulmojnë një tjetër – atë që mbron vetë lirinë e ndërgjegjes.” Ata argumentojnë se ngatërrimi i dështimit institucional me teologjinë e rrëfimit rrjedh nga një keqkuptim i besimit dhe ligjit. Kjo nuk është transparencë, por ndërhyrje: një përpjekje për të ligjësuar të shenjtën.

Një Përplasje Narrativash
Ajo që e bën manovrën politike kaq të fuqishme është fuqia e saj emocionale. Duke u mbështetur në tmerrin kolektiv të krimeve të vërteta, përkrahësit e projektligjit kanë krijuar një narrativë morale pothuajse të pamundur për t’u kundërshtuar publikisht. Megjithatë, kritikët paralajmërojnë se pas retorikës së reformës qëndron një projekt më i thellë ideologjik – një që rrezikon të riformësojë marrëdhënien midis Kishës dhe Shtetit.

Në një republikë laike që tashmë tërheq vija të forta midis fesë dhe qeverisjes, futja e mekanizmave ligjorë për të shpuar vulën e rrëfimit do t’i ripërcaktonte plotësisht ato kufij. Kritikët e shohin atë jo si reformë, por si thyerje – një moment ku ligji njerëzor pretendon sundim mbi të shenjtën.

Rreziqet që na presin
Mbrojtja e fëmijëve është një përparësi e pamposhtur dhe urgjenca emocionale nuk duhet ta errësojë këtë mision. Por ngatërrimi i besimit me bashkëfajësi, ose shfrytëzimi i tragjedisë për të justifikuar ndërhyrjen e paprecedentë të shtetit në jetën shpirtërore, do të rrezikonte si drejtësinë ashtu edhe lirinë.

Ndërsa projektligji po shkon drejt debatit këtë prill, pyetja që i del përpara Francës nuk është thjesht se si të përballet me dhunën. Ka të bëjë me faktin nëse çmimi i këtij veprimi do të përfshijë gërryerjen e një prej shenjtërive më të lashta dhe absolute në Krishterim – vulën që ruan rrëfimin, ndërgjegjen dhe vetë të shenjtën.

Burimi i artikullit: https://www.gaudiumpress.ca/a-law-against-silence-how-frances-proposed-school-violence-bill-risks-undermining-the-sacred-seal-of-confession/

Burimi i fotos: https://www.freepik.com/free-photo/being-sad-feel-like-outcast_13132595.htm#fromView=search&page=1&position=29&uuid=062bd7af-28d4-4ffc-bab1-b2da017c6dc0&query=+school+violence