Një nga pyetjet më të vështira për personat që jetojnë me depresion, çrregullim bipolar, skizofreni apo probleme të tjera të shëndetit mendor është nëse fëmijët e tyre mund ta trashëgojnë këtë rrezik.
Sipas shkencës, historia familjare mund të rrisë mundësinë e zhvillimit të një çrregullimi mendor, por nuk e përcakton në mënyrë të sigurt të ardhmen e fëmijës. Gjenetika luan rol, por nuk është faktori i vetëm.
Ekspertët theksojnë se nuk ekziston një “gjen i depresionit”, “gjen i ankthit” apo “gjen i skizofrenisë”. Në vend të kësaj, shumë variante gjenetike mund të ndikojnë pak nga pak në rrezik, ndërsa rëndësi të madhe kanë edhe mjedisi, përvojat e jetës, stresi, traumat, mbështetja familjare dhe faktorë të tjerë biologjikë e psikologjikë.
Çrregullimet mendore shfaqen më shpesh në disa familje, por ato nuk trashëgohen drejtpërdrejt nga prindi te fëmija. Kjo do të thotë se një prind me një diagnozë të caktuar nuk nënkupton domosdoshmërisht se fëmija do të përballet me të njëjtën gjendje.
Për shembull, skizofrenia prek rreth 1 për qind të popullatës së përgjithshme. Nëse njëri prind ka këtë çrregullim, rreziku për fëmijën mund të rritet në rreth 10 për qind. Megjithatë, edhe në këtë rast, shumica e fëmijëve nuk e zhvillojnë çrregullimin.
Specialistët nënvizojnë se kujdesi për shëndetin mendor në familje, komunikimi i hapur, krijimi i një mjedisi të sigurt dhe kërkimi i ndihmës profesionale kur është e nevojshme mund të jenë faktorë të rëndësishëm mbrojtës.