Pse ndonjëherë ndihemi të bllokuar, edhe kur përpiqemi vazhdimisht të ndryshojmë jetën tonë? Hipnoterapisti dhe autori Jim Curtis e lidh këtë vështirësi me modelet e pavetëdijshme që ndikojnë në mënyrën si mendojmë, veprojmë dhe ndërtojmë marrëdhëniet.
Në një intervistë për podcastin “Healing + Human Potential”, të drejtuar nga Alyssa Nobriga, Curtis prezantoi qasjen e tij për ndryshimin personal, të ndarë në tri etapa: çlirimi nga modelet e vjetra, përafrimi me atë që dëshirojmë dhe mishërimi i ndryshimit në jetën e përditshme.
Sipas tij, vetëm vullneti nuk mjafton gjithmonë për të dalë nga situatat që përsëriten. Ai argumenton se përvojat e hershme dhe plagët emocionale të fëmijërisë mund të ndikojnë në perceptimin që krijojmë për veten, duke formësuar pritshmëritë dhe zgjedhjet tona edhe në moshë të rritur.
Çlirimi nga bindjet që na kufizojnë
Etapa e parë, sipas Curtis, lidhet me identifikimin e bindjeve dhe reagimeve që na mbajnë të lidhur me të kaluarën. Kjo nënkupton të kuptojmë se çfarë qëndron pas sjelljeve që përsërisim, edhe kur ato na largojnë nga synimet tona.
Në këtë kontekst, ai diskutoi edhe vetësabotimin dhe frikën që mund të fshihet pas tij. Nga këndvështrimi i tij, pengesat ndaj ndryshimit nuk shpjegohen gjithmonë me mungesë përpjekjeje, por mund të lidhen me modele që veprojnë jashtë vetëdijes sonë.
Përafrimi me jetën që dëshirojmë
Hapi i dytë përqendrohet te përafrimi i bindjeve të brendshme me drejtimin që duam t’i japim jetës. Curtis foli për hipnozën dhe meditimin hipnotik si mjete që përdor në punën e tij për të trajtuar bindjet e vjetra.
Ai e paraqiti këtë proces si një mënyrë për të eksploruar pengesat e brendshme, duke mos e mbështetur ndryshimin vetëm te përpjekja e vetëdijshme. Këto janë pjesë e qasjes së tij profesionale dhe personale të prezantuar gjatë bisedës.
Ta jetosh ndryshimin përmes vetëpranimit
Etapa e tretë lidhet me mishërimin e ndryshimit: mënyra se si një person fillon ta shohë veten dhe ta shprehë këtë në jetën e përditshme.
Biseda mori edhe një dimension personal, kur Curtis ndau përvojën e daljes në një transmetim televiziv kombëtar dhe të pranimit publik të aftësisë së tij të kufizuar, pa turp. Ai e lidhi këtë moment me guximin për t’u shfaqur ashtu siç është, pavarësisht gjykimit të të tjerëve.
Vetëpranimi ishte një nga temat qendrore të intervistës. Për Curtis, puna me veten përfshin edhe aftësinë për ta dashur dhe respektuar veten pa e kushtëzuar vlerën personale nga mendimi i njerëzve përreth.
Intervista, e publikuar më 1 shtator 2026, trajton ndryshimin personal si një proces njohjeje të modeleve të brendshme, përballjeje me frikën dhe ndërtimi të një marrëdhënieje më të shëndetshme me veten.