Pa makina dhe pa sinjal telefoni: Ishulli “fantazmë” i Kanadasë që pret ende vizitorë
Dikur një qendër e rëndësishme e industrisë së peshkimit në Labrador, Battle Harbour sot u ofron vizitorëve një përvojë larg jetës moderne. Në këtë ishull të vogël kanadez nuk ka makina, mungon sinjali i telefonisë celulare dhe ndërtesat historike të restauruara ruajnë kujtimin e një komuniteti që jetonte nga deti.
Në reportazhin e saj për BBC-në, gazetarja Jennifer Bain përshkruan mbërritjen në një vend që e prezanton veten si “nëntë milje larg normales”. Në skelë, vizitorët priten nga figura peshkatarësh dhe tregtarësh në përmasa reale, të krijuara nga fotografi arkivore të rreth vitit 1900.
Pamja rikthen atmosferën e kohës kur Battle Harbour ishte një qendër e tregtisë së merlucit të kripur.
Një ishull pa banorë të përhershëm
Battle Harbour është rreth 800 metra i gjatë. Ai ka shtëpi prej druri të restauruara, struktura të vjetra ku përpunohej peshku dhe 16 banesa private verore. Megjithatë, prej më shumë se gjysmë shekulli, askush nuk jeton aty gjatë gjithë vitit.
Sot, ishulli administrohet nga organizata Battle Harbour Historic Trust dhe pret vizitorë për rreth tre muaj çdo verë, nga qershori deri në fillim të shtatorit.
Lidhja me botën jashtë mbetet e kufizuar: ka vetëm një pikë të përbashkët Wi-Fi. Për raste emergjente gjatë natës, mysafirët kanë në dispozicion radio dore, përmes të cilave mund të kërkojnë ndihmë dhe të tregojnë ndërtesën ku ndodhen.
Akomodimi ofrohet në shtëpi të restauruara dhe dhoma në ndërtesa historike, ndërsa qëndrimi përfshin njohjen me të kaluarën e ishullit dhe peizazhin e tij bregdetar.
Nga lulëzimi i peshkimit te braktisja
Historia tregtare e Battle Harbour mori hov në vitet 1770, kur tregtari anglez John Slade ngriti aty një sipërmarrje që shërbente si pikë hyrëse drejt zonave të pasura të peshkimit të Labradorit.
Merluci përpunohej, kripej dhe eksportohej drejt Evropës, Karaibeve dhe tregjeve të tjera. Në periudhën e lulëzimit, ishulli kishte rreth 300 banorë të përhershëm, spital, shkollë, kishë dhe stacion radioje. Mijëra peshkatarë sezonalë kalonin gjithashtu nëpër të.
Rënia erdhi gradualisht. Një zjarr shkatërrues në vitin 1930, pakësimi i rezervave të peshkut dhe programi provincial i zhvendosjes së banorëve në vitet 1960 kontribuuan në zbrazjen e ishullit. Deri në vitet 1970, banorët e fundit të përhershëm ishin larguar.
Një tjetër goditje erdhi më 2 korrik 1992, kur qeveria federale vendosi moratoriumin për peshkimin e merlucit. Sipas reportazhit, masa la rreth 30 mijë njerëz pa punë në Newfoundland dhe Labrador.